بدون بلیت

بدون نیاز به رفتن تا فــرودگاه

و بدون ترس این روزها از ســـقوط

پــروازکردن در پیاده رو ی بلوار میر داماد

از میدان مــادر و

در جهت مخالف بـاد های شوریده ی بهاری

با کودکانگی شش سالگی و شیدایی سال سوم دبیرستان

 

هه ،،،

و انداختن از ارتـفــاع فندک کسی که

چند لحظه ی پیش ازو فندک گرفتیم

که دارد از تحیر چشمانش از کاسه بیرون می افتد

و

باتمام وجـود و

بدون فکــرهای مــزاحـم

شــناور در خــلـســـه و شادمانگی ای آن جــهانی

تا جایی رفتن که دیگر صدای رادیو های جهان نمی آید

صدای نوسان قیمت ارز،نــفـت و طلا

و در حــوالی ولیعصر فرودی بی دغدغه داشتن

که به خود آمدیم و دیدم

زیر لب زمزمه می کنیم :

"سیم و زر ما شکر که اندوختنی نیست" 1

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. حاج میرزا جبیب مجتهد خراسانی

 

   این حس و حال

چند ماه پیش و پس از شاگردی مشترک مان با محسن عزیز 

در کلاسی تقریبا خصوصی در محضر استاد پ.امان پور دست داد

که همچنان کوچک نوازی هایشان ادامه دارد.

 

 

                      اما وعده کرده بودم با خودم به هر بهانه ای

                                                  و به هر صورتی و هر کجا که شد

                                                  به ویژه اگر میسر شد در اینجا

                                                  ادای دینی کنم و تشکری عمیق از

                                                  رضا جاویدی (که  joe williams صدایش می کنم)

                                                  برای همراهی ها و مهربانی های همیشه اش

                                                   و بطور مخصوص در جابه جایی اخیرم.

 

  

 

لینک نوشته
   یک فریم از آخرین سفرم!   

 

 

.

 بچه ها در تدارک ســور و سات اند

دود هیزم و .... 

من به حریم خانه ای محلی رفته ام تا از پشت سیم خار دارِ (فوکوس) و 

در دور دست از ضیافت مان (در فولو ) تصویرکی ثبت کنم !

و نوشیدنی(که از چند لحظه ی پیش کارش را شروع کرده)

در تدارک ماست گویا

که دارد موفق می شود (بدون دود و بی سر و صدا)

و دارد مرا به شاتر های شاعرانه تر زدن می کشاند و .....

.....

. 

لینک نوشته
   غزل های سعدی   

 

 

 

  انحنای مـژگانت ،

 تحرکِ درخطوطِ منحنیِ مچ باریکِ دستت

 با برس ریمل بورژوایت

 وقتی ظــریف می کشی و

 ظریف تر می گویی : بوغژوا

 بــوغژوووا

 گزیده ی غزل های سعدی ست

از انتشارات وزین بودنت

 به اهتمام بدون کم ترین مشقت مؤلف چشمانم.

 

 

 

                        برای او که گویا از "لیبیدو"یم  رخ بر می آورد.

_____________________________________________

اینم حامی مالی ظریفمون :  BOURJOIS

  میلیون ها میلیون مژه خواهید داشت ....

لینک نوشته
   هــــــــــــوا شنـــاســی   




  خــودم شنیدم  می گفت نسیم

  نســیم ملایم

  پیش بینی یک روز بهاری آرام

  چندین و چند بار گوینده ی مغزم

  با آرامش و

  متانت منطق آگینش گفت:

  نـســــــیــم

  اما حالا حتی نمی شود گفت باد شدید

  طوفان شده

  طوفانی ویرانگر

  مـــــــوج ها آنقدر بـلـــندند

  که نهنگ ها را در میان خود

  مخفی کرده اند

  یادم باشد

  به اداره ی هواشناسی عقلم

  هر وقت قرار است"شما" را "ببینم" 

  اطلاع بدهم

  تا بیهوده یاوه های مستدل نبافد !

 


"به مادرم

 که اگر همیشه جای نگاه کردن "می دیدمش"

همیشه شعر سر می رفتم"

 

 

 

لینک نوشته
       

 

 

....................................................

پرستش به مسـتی‌ست در کیش مهر                     بـــرونند  زین جرگه  هشـیارها

.....................................................

...................................................

.

                                                              علامه سید محمدحسین طباطبایی

 

 

.

 

لینک نوشته
   عالم مثــل افـلاطــون   

 

                                            

                                               به همه ی هیچ از افلاطون و  فلسفه نخوانده ها

                                          و برای تمام رفتار های بازیگوشانه و بکر حیوان ناطق

                                          به پیوست ارادتم به غریزه ی اصلی !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١- http://fa.wikipedia.org/wiki/تمثیل_غار_افلاطون

٢- http://www.rahpoo.com/?spkPath=Platon

٣- http://philosophers.atspace.com/plato.htm

.

لینک نوشته
   ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ"زندگی خوب"   

                                                                                                                                   

                                                                                                                                                 .

      

            بعد از چند نطـفه ی

         کلمات که منعقدشده و نشده؛

   چون لخته خونی سقط شدند و، شدند

  ورقه های خـــط خطی ومچاله، و شدند

هذیان و به شکل تصویر و صدا از ذهنم

 گذشتند و شدند واگویه های بی انسجام ِ

 روبروی آئینه ام واشک های ناگـهان

   بی دلیل ِ  بی مـــوقع و شدند درد و

     احساس  تیرکشیدنی   اطراف

       شــقیقه ها و وقتی می آمدند

         چــشم هایم را می بستند

             و چــــهره ام را در

             هم می کردند و.

              ...............                                ......

       بعد ازهمه ی این مصائب                   ،،،،،،،،

    بیراه نبودکه فکرکنم کاش آن             زمان که با تو

  بودم زندگی مهـــــربان تربود.           زنگی خوب بود.

 "زندگی خوب". یا اگر رســــم         زندگی همین است

 و باید واقعیت را دربست پذیرفت .چه خوب است

 حالا که خاطراتت  در ذهــــــنم طـردد می کند

پوششی هر چند نازک بروی شان کشیده

 شود از"GOOD LIFE".تا ذهنم این                  همه سقط نکند

 نطفه های شعر های فرار چند سال حضورت   را.به اینها می اندیشـیدم

تا اینکه در روزهایی که ویار "شفیعی کدکنی و اکبر اکسیر و سایه(هوشنگ

ابتهاج) و مصطفی مستورِ"مخلوط   کرده ام ،آنهم بدون خیار شور و با گوجه

 فراوان وبی خوابی ام بیش از پیش شده و "سیگار متبرک ملعون" هم گهگاه ،و

 ازسه روز می گذشت که موجودی به رحم ذهنم تلنگر و  لگد های کــــودکانه که چه

 عرض کنم جفتک می زد و لکــنت می انداخت در ذهن     و حرف ها واحــساساتم که

  نتیجه اش هم همین موجودِ ناقصِ کلمه پیکرشد که             علاوه بر زودرس بودنش ،

   ،،،مثل خودم – هنگام تولــد و ورود به این                         دنیای زیــــبا !- نافش دور

     گـردنش پیچـــیده شده بود در زهدان ِ                                ذهـن ِ ظــنین این روز هایم.

      (انگار حـس هفتمش قوی بوده و                                     می خواسته قبل از ورود به

       دنیا کار را تمام کند و خودش                                           را  دار بـــــــــــــــــزند.)

 درهمین چند روزی که در دستگاه انکوباتور می پائیدمش با بیم و امید ، نمی دانستم باید شاد

 شوم اگرماند یا غمگین!!! شاد شوم اگر نماند و سُر خورد سمت نیستی ؛ که چون من تقلایی

 استمراری نشود مثل آونگی میان زندگی مرگ.

اما خواست که بماند و می خواهد همین سان که از قلمم یاغی و قاعده ناپذیر و آشفته و

"هر لحظه به شکلی" ،خارج شود از انکوباتورش در جایی در زایشگاه ذهنم :

 اواخر ناخودآگاهم - محل اتصالش به خودآگاه - نرسیده به انباشته های مذهبی ام –

روبروی وجدانیات.

بند نافش اما بطرز عجیبی با  27 حرف زنده است وخشک نمی شود و گویا همیشه باید

 به او متصل بماند این۶ دال و3 واو و 3 سین و 6 ت و 3 الف و 3 ر و 3 میم. با این 27 حرف

 میشود سه بار نوشت دوستت دارم یعنی خودش میخواهد این 27 حرف را اینطور در امتداد

 پیکرش حمل کند : دوستت

                           دارم

                           دو

                           ست

                            ت د

                             ارم

                               دو

                                س     ت

                                    ت    دا

                                      رم  

 

 

 

 

 

 

                      به "RENE MAGRITTE" وبطور ویژه برای تابلوی"این یک پیپ نیست"اش.

 

 

________________________________________________________________

 

+ مرکز رشد (incubator) نام وسیله‌ای است که

گرمای لازم را برای تولید جوجه از تخم مرغ فراهم می‌کند.

این لغت همچنین به وسیله‌ای اطلاق می‌شود که با ایجاد گرما،

 زمینه را برای ادامه حیات نوزادان زودرس

پس از تولد فراهم می‌کند.(ویکی پدیا)

 

 "سیگار متبرک ملعون" را از حسین پناهی عاریه گرفتم.

 

>>>  حامی مالی این پست کمپانی معزز  GOOD LIFE است.

 تولید کننده ی لوازم بهداشتی ، الخصوص ابزاری که حوالی ابزار الات نسل اندوزی و

 برای مهار نسل اندوزی بی رویه ی جمعیت کاربرد دارد.

.

.

لینک نوشته
   مژه ها یمان که قیچی شد آنروز !   

 

 

 

 

 

 

  تکه آخر را هر بار به شکلی بیرون بردن!

 تو آن طرف نوک تیزش را (که به مرکز دایره می رسید) و من طرف محیط دایره.

حالا میان لبان مان می گذاشتیم وبا دندان آرام می گرفتیمش و آهسته عقب می رفتیم،

 تا کجا کش آمدن را تاب می آورد و کجا رشته ی نازک شده از هم می گسست و

 پاره می شد.[ گسستی و نگسستم ، بریدی و نبریدم ....].

 امتحان کـــــــــش آمدن پنــــــیر پیتزا های مختلف.

 

 

   تقریبا5 سانتی متر تا چند قدم. رکورد را یادت هست؟

 و آن پیر مرد و پیر زن موقر که پشت خط پنیر ... ! و عذر خواهی دست پاچه وبا

 دهن پر من. ودستت که روی صورتت آمد. و لبانت که هنوز معلوم بود، که می خندید.

 و روی برگر داندی و می دانستم داری با زنانگی کمیابت خجالت زدگی را به جویدن و

 پایین دادن می دوزی. وقتی بر گشتی سرخ شده بودی و من با دندان های آخرم زبانم را

 در دهانم فشار می دادم . ( که مبادا به خنده بیفتم و بیفتیم!)

و چند قدمی که با آندو؛ که (با هم) یکی شده بودند انگار،همقدم و همراه شدن.

 و شـعر را؛ و شاملو را شمرده و صحیح خواندن پیر مرد.و لبخند ملیح پیر زن.

 و شعـر و ترانه خواندن من، کمی تند شاید.  و برقی که چشمانت را شفاف تر کرد.

 و خدا حافظی (از آنها) و به اولین کوچه فرعی خزیدن و با دو ناخن کوچکت گوشه ی

 دستم را گزیدن وآزاد شدن آنهمه خنده ی بی گناهمان از محبس عقل و ادب ..........

 

 

 

  از عطسه های فلفل خورده ات آخرشب آنطرف خط؛ که قافیه های شـعر حضور آنروزت

 بودند، تا فردا صبح وقتی می خواستی به دانشگاه بروی؛ کشف  آنهمه پودر آویشن در

 کیف لوازم آرایشت و لبخندی که می توانستم از دور در عمق چشمانت و گوشه ی لبانت

 ببینم و فحشی که زیر لب به من  می دادی،  که این طلیعه  و ایده پردازی خدا بود برای

 شروع شـعر بودنت  برای آن روز.

 

 

 

 راه راه کرم (رنگ)، روی لباس هایمان، کف دست هایمان، صورت هایمان و

 ابرو و مژه هایمان، مژه هایمان ! مژه ها یمان که قیچی شد آنروز؛ از رنگ تازه ی

 نرده های پارکینگ تان ومن با چه سرعتی دستمال مرطوب و آستون شدم و بر گشتم تا

 تو نوشابه ها را بالا ببری وبردی و همان شب بعد از مهمانی تان از ته مانده ی

 نوشابه برداشتی (نوشابه ی کذایی)، و بعد حوالی تجریش در برف تنک و دانه درشتی

 که با سوزمی بارید و ناهمگون نوشابه ی مخصوص وبه یاد ماندنی آن روز را با یکی

 از مشتقات  C2H5OH مخلوط کردیم  و نوشیدیم و قدم زدیم و با هر نفس مان چند

 دانه ی برف را قبل از نزدیک شدن به زمین آب می کردیم.

 ( و من عزای آن میلی تر مژه  هایت را گرفته بودم و تو ،،،، هه ، حساسیتم را زیبا

 می آزردی  و در هر فرصتی نشانم می دادیشان و من دنبالت می دویدم و

   می رسیدم و .... )

 

 

 

 برگشتنی باز سر اینکه کدام ماشین نگه می دارد، چندمین، و کداممان می تواند

ماشین بگیرد،کل کل کردی وکودک شدی وکودکم کردی و با انحنای رفتار و اندامت

به زمان انحنا دادی و،،، اززیر انحنای زمان به سادگی و با سادگی کودکانه ات به 

جاودانگی ام بردی !

 و پیش بینی ات درست از آب در آمدو توی ماشین مثل همیشه به آهنگ هایی که راننده

 گذاشته بود تفال زدی و گفتی فلان آهنگ نظر تو نسبت به من و آن یکی نظر من  به تو و

 همه چیز خوب بود و خنده بود وآن نگاه های از آن پایینت به من و خیال های سرکش و

 دست ها و ........

  تا،،،تا، تا لعنت به دهانی که بی موقع باز شود گفتم : آهنگ بعدی آینده ی رابطه ماست

که ترانه ای شد که گوگوش اجرا کرده بود تازه بود آنروز ها و خواند و رسید به :

 

 خبر اومد

 "خبر بد"

  در دروازه شکسته

 کسی نیست از این غریبه ها بپرسه

 جایی که همش پرندس

 دست صیاد عقب چی می گرده

 

 کمی آرام شدی و شدم به هم نگاه کردیم و در خود فرو رفتم و تو گمان می کنم نرفتی

 شاید بازی ات را جدی تر از خودت گرفته بودم.وشاید بازیگری تقدیر را می شناختم.

وطولی نکشید که فهمیدم بیهوده آن بازی و بازیگری را جدی نگرفته بودم.

 

 

 

 

 

 

                     

                               به او که وقتی 11 سپتامبر برج های دوقلو فرو ریختند

                            پدر و مادرش  برای دیدن خواهرش به ایالات متحده رفته بودند

                           وقتی برگشتند خودش به استعمار پیر سری زد و برگشت و کمی بود

                           و وقتی نا پدید شد که بن لادن هم غیب شده بود 

                           و سرویس های جاسوسی آمریکا در تحیر.

 

                          

                             به او که حدس می زنم بن لادن در چشمانش ؛

                           سیاه ترین و زلال ترین جای جهان مخفی شده،

                           بی آنکه خودش، من، آمریکا و سایر ابر قدرت ها بفهمیم !

 

 

 

  

 

.

 

 

 

 

 

.

  

 

.

.

  ١- حامی مالی این پست پــــــــنـیـر پیتزای شــــــــــــیـر آوران است.

 ٢- به نظر شما آیا این داستان(شبه داستان)[و یا روایت ] واقعیست ؟

.

.

لینک نوشته
       

 

 

 

 

  آن ابرها که از سر کوه ها هم گذشته بودند گهـگاه ؛

 احتمالا اصالت شان به آب های شور خزر می رسید.

 

  دست ها اما دست های مرجان و شهروز عزیز است ؛

 که از ازدواجشان خیلی نگذشته و آرزوزی خوشبختی می کنم برایشان.

 

  کوه ها هم بخشی از البرز باید باشد ؛

 که اگر جاده ی موسوم به  2000 را تقریبا تا انتها بروی

 می توانی به این شکل و از این زاویه ببینی شان.

 

  آن بالا زیـبایی تقریبا بکر و وحشی ، و وهم ، دلبرانگی می کند و

 آدم را به نا کجا آبادی می برد.

  آن زیبایی بکر و وحشی ، وسکوت و وهم سبزِ به ابرها آمیخته به شکل کشش و

 جاذبه ای ناگهانی زیر shutter دوربین در می آیند و وقتی می خواهند انگشتت را-

 پایین می کشند.

 ( که یک بارش همین شد که می بینید! )

 

   + اما این که دست مردانه بالاتر است ، هیچ concept  و ایده [ بار مفهومی ای ]

 در پس خود ندارد و صرفا شکل قرار گرفتن دوستان و اختلاف قدشان باعثش شد.

 و از نظر بصری شاید بطور نا خودآگاه تشخیص می دهیم دو دست ( دو عنصر)

 کوتاه و بلند که هم اندازه نیستند composition و ترکیب بندی زیبا تر و –

 چشم نوازتری می سازند.

   این را نوشتم که خواهران feminist و برادرانanti-feminist ، ذهن زیبای شان

 درگیر نشود وتشویق وتنبیه و اه اه و به به ننویسند و نگویند که من امثال من را

 به این کارها چه کار !

 

 

 از ما بجز حکایت مـهـــــــر وفــــــا مپرس    ما قصه ی ژان پل سـارتر و دوبـوار نخوانده ایم

 

 

 

 

 

   " به برادرم ؛

 

 مغز دیگری  که فرار کرد !

 و چمدانش را برای فرار به مقصد نیم کره ی دیگر زمین بست و رفت.

 که عطر تن و سخاوتش از همان شب بدرقه تا همیشه در جانم مانده و می ماند."

 

 

 

 

 

 

لینک نوشته